Het generatie-alfabet – een Verzincolumn

We weten het maar al te goed: wanneer u genoeg Instagram-foto’s hebt geplaatst van uw blote bast aan een Senegalees zwembad, uw blote bast op een cruiseschip aan het Steen (zoals de rest van A’pen in de steigers) of uw blote bast die de scheve toren van Pisa moet tegenhouden, dan haalt u misschien de nieuwe Verzin uit de leeskoffer, waarin achtereenvolgens, Yves Petry, Siel Verhanneman, Flip Kowlier en Spinvis op u wachten. Als u dan achteraf uw likes checkt, komt u in uw feed misschien deze bijdrage tegen – een column uit 2017. (In het toenmalige nummer stond Young Adult-fictie centraal, vandaar.) Neem een slok van uw lauwe Estrella Damm-pils en profiteer ervan!

De film Boyhood is een uniek opgroeidrama dat zich in en rondom Houston, Texas afspeelt. We volgen Mason Evans Jr., zoon van gescheiden ouders, door de jaren heen – létterlijk: regisseur Richard Linklater filmde elk jaar een episode uit zijn leven, hield dat twaalf jaar lang vol, en creëerde aldus een drie uur durende time-lapse van een mensenleven. Mason plant Obama-affiches in voorstadsvoortuintjes, Mason belooft zijn vader nooit op George Bush te stemmen, Mason kibbelt met zijn vriendjes over wie het coolste Star Wars-figuur is, Mason wordt de levieten gelezen door de Golfoorlogveteraan met wie zijn moeder de sponde deelt. Ik zie acteurs Patricia Arquette (ooit was ze Alabama in True Romance) en Ethan Hawke ouder worden op het scherm en stel vast dat ik net zo goed twaalf zomers verder sta in het leven.

In Masons 2005 staat het jongetje met een namaakbril op de neus en roodgele sjaal om de nek aan te schuiven voor een exemplaar van Harry Potter and the Half-Blood Prince, toen net in de rekken.

De Julische Alpen. Geen blote bast te bekennen – gelukkig maar

In mijn 2005 kampeer ik met twee vrienden in de Sloveense Sočavallei, te midden van de Julische Alpen. We koken op een kampvuur, zien weerlicht flitsen boven alpenpieken, en omdat we ons hebben ingeschreven voor een kajakinitiatie, gaan we elke dag kopje onder in de smaragdgroene maar gruwelijk koude Sočarivier. Halverwege de initiatie hebben we onze buik even vol van keerwaters en stroomversnellingen, laten de pagaaien voor wat ze zijn en rijden naar Ljubljana, niet enkel om er met enkele gehuurde fietsen door de beklinkerde straten te rijden maar ook om er op zoek te gaan naar een deftige boekhandel. Een van de vrienden wil koste wat kost weten hoe het verder afloopt met Harry Potter en zijn zwerkbalspelende klasgenootjes, en vertikt het te wachten tot we terug thuis zijn. Het kost ons enige moeite maar uiteindelijk vinden we een winkeltje waar Harry Potter and the Half-Blood Prince op een keurig stapeltje nabij de kassa staat te pronken. Terug op de camping zien we hem met het boek en een rol toiletpapier naar de sanitaire hut verdwijnen. Het vuur is aangemaakt en de aardappelen gaar voor hij weer opduikt, een bedremmelde grijns op zijn gezicht, een blank velletje toiletpapier tussen de pagina’s.

Voorjaar 2017 woon ik een boekvoorstelling bij. Voor een aandachtig publiek van kinderen en volwassenen leest een bevriende auteur voor uit een prachtig prentenboek. Na afloop is er tijd voor een praatje. De schrijfster vertelt dat prentenboeken het thans evenmin makkelijk hebben. Ze had er een gesprek over met haar uitgever, en die sloot het gesprek af met een vraag. Of ze er nooit aan gedacht heeft om een Young Adult-boek te schrijven. Dat ze daar wel eens een goede pen voor zou kunnen hebben.

Mason uit Boyhood was tien toen hij in Zweinsteinuniform aanschoof voor de nieuwe Harry Potter, mijn kajakkende kampeervriend net geen dertig. De ene een tikje te jong om zich aan Young Adult-fictie te wagen, de andere een generatie ouder. Het genre mag dan vooral jongeren en hun kleine en grote (en toverspreukgerelateerde) besognes als thema hebben, de boeken worden niet alleen door het doelpubliek, maar ook door de mama’s en de papa’s van dat doelpubliek gelezen. Het lezersprofiel van een literaire auteur is een dame van middelbare leeftijd, dat van de Young Adult-schrijver is diezelfde dame, maar ook haar liefhebbende echtgenoot, haar kinderen én kleinkinderen. Generatie X, Y, Z – wat lezers betreft, omspant Young Adult-fictie het hele generatie-alfabet.

Dikke Freddy krijgt antwoord (ook van mij)

Schrijver Erik Vlaminck wordt 65. Die verjaardag liet zijn uitgever niet ongemerkt voorbij gaan. Dertien vrienden en bekenden schreven een brief aan Dikke Freddy, Eriks alter ego en de man die Vlaanderen al 25 jaar lang een geweten wil schoppen. De brieven werden gebundeld in een boekje. Oplage: 1 exemplaar, voor de jarige.
Mijn kleine bijdrage vind je hieronder.

Aan Dikke Freddy, brievenschrijver,

Ruim vijfentwintig jaar richt u zich tot ministers en andere generaal-oversten. Wel, ik kom u te vertellen dat u uw pijlen in het vervolg best op vogels van ander pluimage richt. Want de dagen zijn geteld dat politiekers nog luisteren naar mensen gelijk u en ik. U zal ze geen drukwerk op braderieën meer zien uitdelen of brieven zien lezen. Het enige wat hen te doen staat, is zo nu en dan een Facebookfilmpje rondsturen waarin paniek wordt gezaaid over de Waal, de Vreemdeling, de Cultuurbobo of de Anuna en hun bedje is weer gespreid voor een ambtsperiode.

Ik wil u een voorstel aan de hand doen: ga een samenwerkingsverband aan. Gij als schrijver van brieven met een schrijver van boeken. Met Erik Vlaminck bijvoorbeeld. Die mens verdient al jaren zijn boterham met de miserie van een ander. Sterker, omdat hij naar verluidt geen gruizel fantasie bezit, zijn die boeken van hem stuk  voor stuk op feiten gestoeld. Trek een blik vol memoires open en u doet hem een kolossaal genoegen.

Bel ten huize Vlaminck aan, laat u een tas koffie inschenken en steek van wal. En terwijl hij nadien naar zijn schrijversbarak op de buiten trekt of de trein naar Welkenraedt neemt om zijn volgende boek te kunnen schrijven (want die mens gaat dus niet gewoon met een stylo aan de keukentafel zitten), trekt u zolang bij hem in.

Dikke Freddy als muze onder de pannen. Voorwaar een idee met potentie.

Met de meeste hoogachting,

Dimitri Bontenakel



Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial
Facebook
Instagram