weekberichten – duikbootsonars en vermetele schrijvers

maandag 20 augustus
Het is een beetje als met katten wanneer je op reis vertrekt. Bij terugkeer hebben ze je bankstel ondergepist en blijven ze een dag lang Oost-Indisch doof voor elke poging tot toenadering, de volgende ochtend word je gewekt omdat ze je per se om 6u kopjes willen komen geven.

Vandaag neem ik voor het eerst mijn vijfde boek weer uit de lade. Zij die me een beetje kennen, weten dat ik een poos twee banen heb moeten combineren, en omdat ik mezelf niet opnieuw wilde opbranden (blader terug naar 2014 voor het abc van De Angstaanval), verzegelde ik drie maanden lang mijn schrijftafel. De zegels gingen er in juli weer af, maar omdat ik samen met de rest van de wereldbevolking aan uitstelgedrag lijd, maakte ik mezelf wijs dat een welbepaalde verhaallijn in het nieuwe boek meer research behoefde en bleven de zestig uitgetikte manuscriptpagina’s een maandje extra in hun lade. Ik correspondeerde met scheepswerven en het agentschap Onroerend Erfgoed, raadpleegde de Conscience-Erfgoedbibliotheek en de vakbibliotheek van het MAS, bezocht het NAVIGO-visserijmuseum in Oostduinkerke en las de zeilverslagen van Joshua Slocum en Eerde Beulakker. (Staat nog op het programma: het Scottish Fisheries Museum in Anstruther, maar daar heb ik voorlopig de centen niet voor.)

Maar nadat we elkaar een weekendje besnuffelden, zette ik me vandaag weer achter het klavier. Ik schrijf lang niet het aantal woorden dat ik me voorgenomen had, toch zoek ik die avond moe maar tevreden mijn bed op.

donderdag 23 augustus
Het petekindje op bezoek en dus haal ik mijn oude Lego Space-dozen weer uit de kast – elk excuus is goed om met Legoblokjes te kunnen spelen. We bouwen X-wings en snowspeeders en spelen de aanval op Hoth na. ’s Avonds zoek ik moe maar tevreden mijn bed op.

vrijdag 24 augustus
Fietsend door de Montignystraat. Ergens in de buurt (Vlaamse kaai?) worden er palen in de grond geheid. Het klinkt alsof iemand de duikbootsonar op zijn dakappartement heeft aangezet. Alles was drin ist!

zaterdag 25 augustus
Geen plannen gemaakt vanavond, want vanavond wil ik weten hoe The Leftovers afloopt. Wie nog nooit gehoord heeft van deze serie, hoeft niet verbaasd te zijn: de kijkcijfers waren rampzalig. De enige reden waarom ik de serie ken, is omdat ik stoemelings over de eerste aflevering op Canvas struikelde. Maar zelfs Canvas vond het gebrek aan kijkers te gortig en vertikte het om seizoen 3 uit te zenden. Het wachten beu, en omdat ik toch in de bibliotheek moest zijn voor mijn Eerde Beulakker-boeken, heb ik de dvd mee naar huis genomen.

Ken je Damon Lindelof? Hij was de man die Lost schreef. Maar vergeet Lost. Lost was niet meer dan een vingeroefening voor het superieure The Leftovers.
De premisse: op een dag verdwijnt 2% van de wereldbevolking van de aardbol. Abrupt en zonder ook maar een spoor achter te laten. Wie spannende queestes of X-Files verwacht, komt bedrogen uit. De premisse verdwijnt gauw naar de achtergrond om plaats te maken voor de échte hoofdrolspelers: zij die kapot van verdriet achterblijven en in de nasleep van de catastrofe hardnekkige pogingen ondernemen hun leven weer op de rails te krijgen. Of de pedalen compleet verliezen.

The Leftovers is bitterzoet, hartverscheurend én vermetel. Hulde aan bedenkers Damon Lindelof en Tom Perrotta voor wat zij op het scherm durfden te brengen. Hulde aan Justin Theroux (neef van Paul) en aan Carrie ‘Fargo’ Coons voor hun vertolkingen. Hulde ook aan componist Max Richter die voor de muziek zorgde. Ik hoef zijn Departure Suite maar in mijn hoofd af te spelen en ik krijg het al moeilijk.

Prachtserie. Mag naast Breaking Bad en seizoen 1 van True Detective.

Fijn, u hebt de hint begrepen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.