Dimitri Bontenakel
De eerste vrouw op de maan (2026)
Si on ouvrait les gens, on trouverait des paysages.
Agnès Varda
Maren groeide op tussen de sterren. Haar vader leerde haar dromen over de eindeloze belofte van het heelal. Binnenskamers wachtte een koudere werkelijkheid, waar ze van wegvluchtte zodra ze kon. Nu reist Maren als locatiescout van plek naar plek, op zoek naar bijzondere landschappen en sporen van haar verdwenen vader. Het kinderboek dat hij ooit schreef is haar kompas. Haar zoektocht voert haar langs verlaten gebouwen, militaire testsites en verre IJslandse kusten. Wat ze op het spoor komt, werpt een heel ander licht op haar verleden.
Een mens is niet gemaakt voor de eenzaamheid. Dat zei hij terwijl hij me de sleutels aanreikte, een tweede keer aanreikte, in de hoop dat ik ze dit keer wél zou aanvaarden.
Een mens is niet gemaakt voor de eenzaamheid.
De eerste keer dat hij die woorden tegen me in stelling bracht, had ik ze nog als een geloofsbelijdenis ervaren, een van de talloze kleine waarheden waarmee deze man de wereld tegemoet trad. Hier en nu klonken ze als een aanklacht.
‘Laat me voor je zorgen, Maren.’
Dat zei hij, deze magere reus van een man met zijn grijze haarpijlen en litteken onder zijn oog, dat bijzondere maankraterlitteken dat ik zovele keren in kaart had gebracht met mijn vingertoppen. Hij meende wat hij zei. Had het afgelopen halfjaar ook goed voor me gezorgd. Zelden zoveel aandacht van een man gekregen.