ocharme Murakami

 

Of ik een luisterboek wilde komen inspreken. De vraag kwam van Luisterpuntbibliotheek, een organisatie die zogeheten Daisy-boeken beschikbaar stelt voor mensen bij wie de ogen niet meer mee willen, of voor wie een boek vasthouden lastig wordt. Luisterpuntbib streeft ernaar om minstens één boek uit een oeuvre door de schrijver zelf te laten inspreken, en ja, dat geldt ook voor hakkelende exemplaren die hun Antwerps accent amper kunnen verhullen. Of ik een luisterboek wilde inspreken?Natuurlijk wil ik dat! Hoe meer lezers, hoe beter (al dienen we hier technisch gesproken van luisteraars te spreken.) Een prima initiatief, eentje waar een uitroepteken bij past. Nog voor ik wist hoe zoiets praktisch in zijn werk ging, en hoeveel verlofdagen ik zoal diende op te nemen, had ik al bevestigd.

Ik kreeg te horen dat de klus in vier sessies geklaard zou kunnen worden, zestig pagina’s per sessie. God zij dank, dacht ik nog, dat De steek van de schorpioen slechts 240 pagina’s telt. (En ook wel: ocharme Murakami als Luisterpuntbib hem ooit opbelt voor zijn Opwindvogelkronieken). We legden agenda’s bijeen, en afgelopen dinsdag toog ik naar Laken voor het eerste inspreekmoment.

En arriveerde prompt te laat. Dat heb je als je in Brussel-Noord op een IC in plaats van een omnibus stapt, en dus niet in station Bockstael kan afstappen. Enfin, zo ben ik ook ’s in Dendermonde geweest. De Luisterpuntbibmevrouw luisterde attent naar mijn excuses, voerde me koffie en duwde me een studiootje in. Drie uur later mochten mijn okselvijvers en ik er weer uit. Mijn oren gloeiden van de hoofdtelefoon, mijn keel was schor en mijn tong had al die moeilijke woorden van die “strekenschrijver” hartgrondig verfoeid, maar de eerste zestig pagina’s waren een feit.

De Luisterpuntbibmevrouw gaf geen feedback maar reageerde wel enthousiast op de hoofdstukken die zich in Argentinië afspeelden – op Ushuaia na had zij er net dezelfde plekken als ik bezocht, en ze was er net zo hard van onder de indruk. Een gelukkig toeval. Zo konden we het daarover hebben, en hoefde ik me niet uit te putten in excuses voor al die keren dat ze de opnames had moeten onderbreken omdat ik het over een “neusheurn” had.

Nooit gedacht nog ’s kennis te kunnen maken met mijn personages. Welke schrijver herleest ook zijn eigen boeken?

4 Reacties

  1. Ter info: Haruki Murakami heeft een tweelingbroer. Hij heet Khiaru en heeft onlangs de plaats van zijn broer ingenomen tijdens een publiek optreden. De schrijver, Haruki dus, overweegt om eind jaren ’20 zijn eerste interview te geven sinds de heugenis der mensen.

    Taalpuristisch vraagje van een strekenvent aan een strekenschrijver:
    Als een vrouw “net dezelfde plekken als ik bezocht heeft”, kan het dan ook zijn dat jij de plek bent die ze bezocht? Of is het dan “als mij” of “… dezelfde plekken bezocht heeft als ik”? (Ben zo suf als een konijn na weer een helse werkendag, dan krijg je dit).

    1. Dat moet ik ’s nakijken, beste strekenvent. Maar ’t zal niet meer voor vandaag zijn. Na een helse werk- en voorleesweek voel ik me thans ook een suf konijn. Dat van die tweelingbroer wist ik overigens niet. ‘k Heb wel ’s de documentaire ‘Dinner with Murakami’ gezien, waarin vanaf het begin gealludeerd werd op een ontmoeting met de schrijver… die vervolgens nooit plaatsvond. Zoiets heet dan: bij de neus genomen worden.

  2. Wat een fijn bericht!! Mogen we jouw bericht overnemen op onze (niet zo actieve maar hier willen we verandering in brengen) blog van Luisterpunt?
    vele groeten, en nog veel leesplezier! Een andere Luisterpuntbibmevrouw

    1. Dankjewel, en natuurlijk mag dat, beste andere luisterpuntbibmevrouw! En dat leesplezier gaat lukken. De volgende sessies vinden eind mei plaats. Nu nog zien dat ik weer niet in Dendermonde beland.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.